On the road again
"Would You Like to Perform with Your Modular?"
My first thought is, *“No, I’m not ready for that.”* Followed by the agreement I made with myself not to say no to invitations. I want to gain experience by taking my modular out into the world, and that means stepping out of my comfort zone.
What follows is a period of intense preparation: thinking things through, testing patches, determining the structure and tempo, and so on. Lots of jamming and recording, listening back and analyzing—it creates quite a bit of pressure and tension. A positive side effect is that it helps me get to know my modules better and better.
By now, I’ve had the opportunity to perform a few times, and I’m realizing that too much preparation doesn’t work. So far, things have never gone exactly as I had envisioned. The trick is to think about what I want to convey and what I plan to do, but at the same time, leave space for improvisation. My goal is to develop such a sense of confidence with my modular that, even if everything were to go wrong during a performance, I would still be able to create something interesting.
A fun exercise in this was a recent afternoon where people—who didn’t necessarily know each other—were paired up on the spot to improvise in duos for three rounds of ten minutes each. The BPM was drawn from a hat. It was incredibly intense and nerve-wracking to gauge and respond to each other within just ten minutes. A big challenge, but it led to surprising results. And it brought me immense joy and a great sense of freedom.
It makes me realize: preparation provides structure and certainty. It gives you time to practice and refine. Improvisation, on the other hand, is like a road trip without navigation—you rely on your creativity and flexibility. Preparation can lead to predictability, while improvisation can result in getting lost or falling into clichés. Now, I just need to find the balance between the two.
Eropuit
Wil je komen optreden met je modular? Mijn eerste gedachte is ‘nee, ik ben daar niet klaar voor’ gevolgd door de afspraak die ik met mezelf heb gemaakt om geen nee te zeggen op uitnodigingen. Ik wil graag ervaring opdoen door er met de modular op uit te gaan en dat betekent dus ook uit m’n comfortzone gaan.
Er volgt een periode van intens voorbereiden: nadenken, patches uitproberen, spanningsboog en tempo bepalen, enzovoort. Veel jammen en opnemen, terugluisteren en analyseren; het levert best wat druk en spanning op. Een positieve bijkomstigheid is dat het ervoor zorgt dat ik mijn modules steeds beter leer kennen.
Inmiddels heb ik een aantal keer mogen optreden en dringt het besef door dat te veel voorbereiden niet werkt. Het gaat tot nu toe nooit zoals ik van tevoren had gedacht. De truc is om weliswaar na te denken over wat ik wil overbrengen en wil gaan doen, maar daarnaast ook ruimte over te laten voor improvisatie. Mijn doel is om een dermate gevoel van vertrouwen te krijgen met de modular dat ik, als alles fout zou gaan tijdens een optreden, toch iets boeiends weet neer te zetten.
Een leuke oefening daarin was recentelijk tijdens een middag waarin mensen die elkaar niet noodzakelijkerwijs kenden, ter plekke werden ingedeeld in duo’s om 3 keer 10 minuten te improviseren. Het BPM werd gekozen uit een hoge hoed. Superspannend en intensief om in 10 minuten tijd de ander af te tasten en te anticiperen op elkaar. Het was een grote uitdaging en het leidde tot verrassende resultaten. En het gaf me ontzettend veel plezier en een groot gevoel van vrijheid.
Het doet me beseffen; voorbereiding biedt structuur en zekerheid. Je hebt tijd om te oefenen en te perfectioneren. Improviseren is als een roadtrip zonder navigatie, je vertrouwt op je creativiteit en flexibiliteit. Voorbereiding kan voorspelbaarheid veroorzaken, terwijl improvisatie kan leiden tot verdwalen of clichés. Nu nog de balans zoeken daartussen
Reacties
Een reactie posten